4. Tradycja, pochodzenie oraz historia produktu rolnego, środka spożywczego lub napoju spirytusowego:
Odkryte w rejonie Rokietnicy najdawniejsze ślady osadnictwa pochodzą z okresu kultury łużyckiej (ok. 1000 lat p.n.e.). Najstarsze dokumenty, w których wymieniono jedną z miejscowości gminy Rokietnica, pochodzą z 1157 roku i dotyczą wsi Krzyszkowo. O samej Rokietnicy wspominają autorzy dokumentów sprzed 1253 roku. Wówczas to Przemysł I oddał tę wieś klasztorowi w Obrze. Kolejne daty są związane z upamiętnieniem powstania nowych miejscowości wokół Rokietnicy. W latach 1253-1400 w aktach odnotowano istnienie Cerekwicy, Bytkowa, Kiekrza, Napachania, Starzyn i Żydowa. Do 1420 roku pojawiły się wsie Mrowino i Dalekie, a wzmianki o Przybrodzie odnajdujemy pomiędzy rokiem 1600 i 1800. Najpóźniej datowane jest powstanie Rogierówka, które około 1830 roku założył Roger Raczyński, właściciel majątku kierskiego. W XIX wieku właścicielami Rokietnicy byli Lniscy, a potem Mliccy. Rozwój w XIX wieku Rokietnica zawdzięcza głównie korzystnemu położeniu przy linii kolejowej wiodącej z Poznania do Szczecina przez Stargard. Linię tę – jako pierwszą w Wielkopolsce – poprowadzono w 1831 roku. Miejscowość Rokietnica jest oddalona od Poznania o około
18 km. Obecnie gmina Rokietnica dynamicznie się rozwija – atrakcyjne położenie (Sobocko – Pawłowicki Obszar Krajobrazu Chronionego), dbałość o ekologię, brak przemysłu, odległość 18 km od miasta Poznania sprzyjają osadnictwu mieszkaniowemu.
Właśnie w miejscowości Rokietnica wyrabia się kiełbasę jałowcową, której smak rozpoznawany jest nie tylko w gminie Rokietnica, ale i poza jej granicami. Początek jej produkcji miał miejsce w 1912 roku, kiedy to jej pierwszy wytwórca zdał egzamin mistrza wędliniarskiego w Poznaniu. W czasie II wojny światowej wbrew nakazom faszystów prowadzono ubój i wyrabiano wieczorami kiełbasę, w tym jałowcową, na potrzeby mieszkańców gminy. Tradycje rzeźnickie w sposób niezmienny są kultywowane do dnia dzisiejszego. Kiełbasa jałowcowa rokietnicka wytwarzana lokalnie przez kolejnych spadkobierców tradycji wędliniarskich różni się od spotykanej powszechnie jałowcowej przede wszystkim wyglądem: na przekroju widoczne jest znaczne rozdrobnienie mięsa i tłuszczu. Jest kiełbasą aromatyczną, z wyczuwalną delikatnie nutą jałowca, o wyraźnym zapachu wędzenia olchowym dymem.